قاصدک اسیر باد

برای عاشقی فرصتی دیگر بباید


 

نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/۱۳

                                                

 

                        غروب بود که راه افتاديم.

                        يادت می ايد

                        . دريا روبرويمان ومه و جنگل پشت سرمان بود

                        . يادت میايد.

                        وقتی رسيديم چشمانت بارانی وبغض در گلويت بود.

                        يادت می ايد.

                        من خاموش بودم وسيگار به نيمه رسيده بودومردی نی می زد

                        :شايد برای تنهائيش:تو گفته بودی

                        . يادت می ايد

                        .

                        حالا شب شده است ومن مانده ام وسيگاری خاموش و مردی که ديگر نی نمیزند.

                        يادت بماند.