قاصدک اسیر باد

برای عاشقی فرصتی دیگر بباید



نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٩/٢۸

                       راه افتاده بودم .تنها

                  رد پايی در شن ؛چشمی به اسمان و ذهنی اشفته

                             واز ادميان؛ سخنانشان به ذهنم

                                             و صورتشان؛

                                         که به ياد ندارم.

                                من خسته از صورتکها

                                      رميده از نگاهها

                                          راه افتاده بودم.

                           حالا سالهاست که در راهم

                                در خواب وبيداری

                                  در روزوشب

                          شهر به شهر؛خيابان به خيابان

                                                اما دريغ

                                       اسمان نيز

                               ادميان وصورتکهايشان را

                                   از ذهنم پاک نکرده است.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٩/٢٤

                                       تنها اسمان در اين زمانه بافه های باد را می شنود

                                              قاصدک گفته بود ورفته بود.

                                                        حالا قاصدک نیست؛

                                           واسمان تنهاست.

                                                    وباد بی بافه.

                           که بافه های باد؛

                                                 تمامی به دستان قاصدک بود.                  








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٩/۱۸

                                       گفته بودم:

                             عاشقانه کلامهابرای تو

                            وعاشقانه نگاههانيز

                                                    يادت می ايد.

                    هنوز در وهم جنگل گم نشده بوديم

                            که

                               باران باريد.  

                  گفتی:

                            باران طراوت عشق است

                                 وعشق تکاثر بی نهايت خواستن

                                                 و خنديدی

                                       يادت می ايد.

                       گفته بودم:                        

                                اسمان واژگان ناسروده ی  

                              دوشيزگان شرم و حياست.

                                                يادت می ايد.

                                        وگریسته بودم

                                           چونان اسمان؛

                         حالا باران نمی بارد

                                       وتو نيستی

                                       ومن

                                     در بی نهايت وهم جنگل گم شده ام

                                    باچشمانی بارانی

                              رو به سوی ردپايی در برگها

                                          تنها

                                به واژگان خيالی دل خوش کرده ام

                                       يادت بماند.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٩/۱۳

                                        قرارمان همين حوالی

                                                 بين بوسه وپولکی

                                    عيدی مادر بزرگ

                                                بوی ياس واطلسی

                                                 ................

                                  حالا من منتظرم:تک و تنها

                                                  ميون اين همه غوغا

                                               ميون اشک وتمنا

                                      نه بياد مونده از عيدی

                                                   نه ز ياسی و

                                                نه از سکه عيدی

                                   








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٩/٦

                                   اسمان در دست من است

                                                    اگر تو نگاهم کنی

                             نه اين پنجره؛نه چشمان وهم الود مرا نمی ترساند.

                                                 اگر دريای چشمانت؛

                                                              ولبانت؛

                                                                     وبازوهايت؛

                                         ائينه وگرماو پناهم باشند.

                                                    من ؛ خلوت تمام شاعران عاشق

                                                                         می شوم.

                                                اکر تو نگاهم کنی.