قاصدک اسیر باد

برای عاشقی فرصتی دیگر بباید



نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٩/۱

 

               مانده ام در اين هوی دراين هوس

          مانده ام با  اين تنفس در  قفس

           .......................................








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٤:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢٩

                                             من پرومته ام .

                              پرومته ی بسته درزنجيره هوی وهوس

                              پرومته ی بسته در زنجير خواستن ونفس

                                            اززبان ادميان

                                     جزدشنام ودروغ؛نياموخته ام چيزی

                                     چرا که ادميان

                             با ائينه های خيالی در دست

                                      وصورتکهای رنگی بر چهره

                      مرا به ارواره های کينه وجنون سپردند

                                   بعد در يک صبح

                               در بيابانی برهوت

                                             در انتهای شهوت رهايم کردند

                                    من؛پرومته؛پرومته ی در زنجير

               بادستانی گره شده ولبانی عطشناک سخنان ناالوده

                              وپاهايی ابله بسته

                                 در انتهای اين بيابان

                                    چشم به راه بارانم

                                               تا شايد بتوانم درقطراتش

                                  خواب هزارائينه

                                                هزارپوپک

                                                       هزا رقاصدک را ببينم

                                  در دنيائی که ادميان

                                       جز دشنام ودروغ وشهوت

                                                        مرا چيزی نياموختن








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢٧

                             سايه ها بدنبال مايندوما بدنبال يکديگر

                           اما نه سايه ها به ما ميرسند نه ما به يکديگر 

                                       اما شب

                                                 مرا هراسی نيست

                                       نه از سايه ها نه از ما  

                                         که معصوميت ابديست

                                            شماراوقتی که در خوابيد.       








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢۳

                                            امده بوديم تا بمانيم.

                                           در وهم جنگل ودريا

                                         در ارامش اغوش وعشق

                                        در خواستن وتمنا

                                                  اما دريغ

                                              ما را به جرم الکنی وتب

                                              اتش زدند.







 

نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢۳

                                            امده بوديم تا بمانيم.

                                           در وهم جنگل ودريا

                                         در ارامش اغوش وعشق

                                        در خواستن وتمنا

                                                  اما دريغ

                                              ما را به جرم الکنی وتب

                                              اتش زدند.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢٢

 

                               

                                         بهار يک کلمه است. 

                                         عمر يک کلمه است.

                                        عشق يک کلمه است.

                                        اما تو نازنين بهاروعمروعشق منی.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٤:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/۸

    1.              
                   
                   
                   
                   
                   
                   
           
           
           

  1.                                                                                                                                                                                                                                                                                  غروب بودکه راه                                                                                                                                                                                                                                                                            افتاديم.                                                                                                                                                                                                                                                          يادت می ايد.                                                                                           دريا روبرويمان ومه و جنگل پشت سرمان بود.                                                   يادت می ايد.                                                                                           وقتی رسيديم چشمانت بارانی وبغض در گلويت                                                    بود.                                                                                                       يادت می ايد.                                                                                                   من خاموش بودم وسيگار به نيمه رسيده بودومرددی نی می زد:شايد برای تنهائيش:تو گفته بودی.                                                                                               يادت می ايد.                                                                                             حالا شب شده است ومن مانده ام وسيگاری خاموش و مردی که ديگر  نی               نمیزند.                                                                                                         يادت بماند.     







نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٤

من از تبار ائينه دارانم؛                          دريغ و درد                                             که                                                               ائينه ام را شکستند. 








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۳:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٤

کودک که بودم .تمام ارزوهاوغمها وشاديها يم در دستانم بود.                       جوان که شدم.ارزوها يم روبرويم؛شاديهايم در دستانم؛وغمهايم در چشمهايم بود(اگر که اشگ ميگذاشت)                                                           اما حالا ارزوئی ندارم؛تمامی پشت سرم است وازغمها؛تنهايادگاری به پيشانی وقلبم(که انرا نمی بينند)                                                                 اما شاديهايم؛تمامی در دستان کودکم است.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۳:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/۳

مانده ام در اين هوی در اين هوس                                                       مانده ام با اين تنفس در قفس                                           .................              






نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/۳

تمام راه در وهم جنگل و مه انديشيده بودم                                                وبعد قطار  رسيده بود .                                                                               حالا کودکان                                                                      خفته اند.                                                                                                وقطار رفته است.                                                                                           ومن در وهم جنگل مانده ام.                                                                                                                 







 

نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/٢

سلام .برای شروع همين کافيه.