قاصدک اسیر باد

برای عاشقی فرصتی دیگر بباید



نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/٢۸

                                                تهی از بودن خويش؛

                                                        من تنها؛

                                                          بی جمع اشنا.

                                                          ونم اشکی؛

                                                                تهجيری؛

                                           وغروبی غمگين در سياره ای تهی از تو.

                                                             وسکوت؛

                                                      همزادی ديرين.

                                                            وعشق؛

                                               برای من و توی مهاجر؛

                                                          تنها خاطره ای؛

                                                   مانده در يادمان.







 

نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۳:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/٢٥

                                                

این نیز بگذرد نازنین

خاطراتمان را اما باد نخواهد برد

هم اغوشی کلماتمان

رادرلحظات بی انتها

تنها تو باورمیکنی

ورویایمان درشبی بی انتها

وقتی تمام شهر خاموش بود.

ببین

بازبغض درکناردرمانده است

واما اشک

چه بی تکلف است.

وقتی دلیل عشق تنهایی ست.

نازنین

واژگان بهاری نیامده پائیزی شده اند

و تنهایی درلحظاتمان جا خوش کرده است.

اما تو غمگین مباش

باد خاطراتمان را با خود نخواهد برد.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٥:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/۱۸

                                            

کودکیم در کوچه های کاهگلی گذشت

پشت دیوارارزوها

وقتی که باد می وزید.

حالا رویاهایم درحصارتنهایم محصور است

وغم که تنهایادگارگذشته است.

وطرحی از لبخند درذهنم

درغبارزمان گم شده است.

من ازخاطراتم وکودکیم

وازکوچه های کاهگلی

وازلبخندعزیزانم

هیچ یادگاری ندارم

مگرعکسی محصوردرقاب چوبی خاک گرفته

                   که غبارزمان گردپیری برچهره اشان پاشیده است.







 

نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/۱۳

                                                

 

                        غروب بود که راه افتاديم.

                        يادت می ايد

                        . دريا روبرويمان ومه و جنگل پشت سرمان بود

                        . يادت میايد.

                        وقتی رسيديم چشمانت بارانی وبغض در گلويت بود.

                        يادت می ايد.

                        من خاموش بودم وسيگار به نيمه رسيده بودومردی نی می زد

                        :شايد برای تنهائيش:تو گفته بودی

                        . يادت می ايد

                        .

                        حالا شب شده است ومن مانده ام وسيگاری خاموش و مردی که ديگر نی نمیزند.

                        يادت بماند.








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۳:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/۱۱

 

میدانم

هزاربار گریسته ای وخندیده ای

درکنار ایینه ات

هزار بارباران باریده است

. وتودرتب وهذیان خواب اسمان بهار رادیده ای

هزار بارباران باریده است.

وتوعبور مردی رااز پشت پنجره نظاره کرده ای

هزار بارگفته ای که عاشقی

وبعددرخیال او تا صبح مانده ای

هزاربارخواب قاصدک وباد رادیده ای

وصبح در بسترت پروانه ها مرده بودند

وحالا اما

در خیال

یک
قطره شبنم

هزار بار خواهی گریست

میدانم

10/31/2003








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/٦

                          بهانه کدام بهاری وقتی در کنارم غنوده ای .

                              وتکلم تکاثر کدام نگاه شاعرانه ای؛

                                      وقتی که باد در موهايت زمزمه می کند.

                                        به کدام شولا پوش دلخوش کرده ای؛

                                     وفانوس چشمانت را به پای کدام رهگذر ؛

                                       به سياهی اسمان اويخته ای.  

                                                    بگو

                                               واژگان ناسروده ات را

                                       در اين زمان پراز سکوت 

                                                   پر از وهم سايه ها.

                                        بگو

                         از طراوت باران در زمين تشنه

                                    از گل در گلدان؛تنها

                                              در حسرت بهار.

                   بگو ومرا به خواب قاصدکها ببر.

                               بگوومرابه هجرت عاشقانه سرودههايت ببر.

                                        وبعد؛

                                         اهسته؛اهسته 

                      خواب را در چشمان مردمان اين شهر بشکن .      

 








نویسنده : همایون _ن ; ساعت ٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/٤

                                                  ما ماه را به چله نشسته بوديم؛

                                          بی حضور فانوس؛

                                                 بی ردی از حضور ؛

                                     امدندورفتند؛

                                             ستاره را بهانه اوردند؛

                                  مستانه فرياد زدند.                           

                                  اماگوشمان کر؛

                                                    زبانمان الکن؛

                                             وچشمانمان به راه نور؛

                               کودکان امدند؛ با فانوسی به دست؛

                                           لبخندی به لب؛

                                              وپيراهنهای پراز شکوفه؛

                                                                    و

                                                               رفتند.

                                                     بعد ما مانديم و برکه ايی

                                                                    و

                                                           عکس ماه و

                                    رقص پروانه ها ؛

                                                     بدور شکوفه ها